كيميايي: دغدغه‌ام در ادبيات زبان است نه شيوه‌گري
«مسعود كيميايي» گفت: در ادبيات و سينما، تكيه بر شيوه‌گري باعث سقوط است و باعث مي‌شود از مفهوم چيزي باقي نماند. آنچه در «جسدهاي شيشه‌اي» برايم مهم بود، خود زبان بود. در رمان «حسد» هم زبان دغدغه اصلي‌ام شد و فهميدم كه پيدا كردن زبان مناسب، چقدر سخت است.
به گزارش فارس، در ادامه برنامه‌هاي هفتمين نهضت تابستان تهران در فرهنگسراي ارسباران، رمان‌هاي «جسدهاي شيشه‌اي» و «حسد» با حضور مسعود كيميايي ، جمشيد ارجمند و جواد طوسي، برگزار شد.
* مسعود كيميايي: مشتري ادبيات كم است
در بخش ديگري از اين نشست، «مسعود كيميايي» با بيان اين كه اين روزها مشتري ادبيات كم است و مشتريان سينما بيشتر است ، نوشتن رمان برايم بسيار سخت بود. براي آنكه كاري بود كه تمرين‌كرده‌هايي در آن نداشتم و تمرين‌شده‌ها نيز تنها فيلم‌نوشت‌هايم بود.
وي ادامه داد: هر گام كه در هنگام نوشتن رمان «جسدهاي شيشه‌اي» به جلو مي‌گذاشتم طرح اوليه داستان را وسيع‌تر مي‌كرد و حوادث تك تك از دل هم بيرون مي‌آمدند.
خالق «ضيافت» و «ردپاي گرگ» با اشاره به اين كه صورت و مفهوم در زمان همزمان زاده مي‌شوند، گفت: هيچ‌گاه نمي‌شود صورت را از مفهوم جدا كرد و چقدر سخت است جايي كه لغزش داشته باشي و سوي شيوه‌گري پيش روي.
كارگردان فيلم «گروهبان» تاكيد كرد در سينما هم تكيه بر شيوه‌گري باعث سقوط است و باعث مي‌شود از مفهوم چيزي باقي نماند. آنچه در «جسدهاي شيشه‌اي» برايم مهم بود، خود زبان بود.
وي با بيان اين كه زبان در رمان «حسد»، دغدغه اصلي‌ام شد، گفت: هر چقدر جلوتر مي‌رفتم، مي‌فهميدم كه پيدا كردن زبان مناسب چقدر سخت است. اين كه «عين‌القضات» با چه ادبياتي در خانه حرف مي‌زند يا با شاگردانش چگونه سخن مي‌گفته همه از دغدغه‌هاي من بود و منابعي هم كه در اين رابطه وجود داشت بسيار محدود بود ولي اين زبان از دل شعرها و برخي نوشته‌ها باقيمانده بيرون آمد.
به گفته وي ريشه اين زبان را مي‌توان در تئاترهاي لاله‌زار قديم جست كه به زبان خليفه‌اي معروف بود.
نويسنده كتاب شعر «زخم عقل» در پاسخ به اين پرسش «جواد طوسي» كه چقدر به منابع وفادار بوده است، گفت: به منابع وفادار نبودم به طور مثال گوهرخاتون را در پانوشت منبعي خواندم و برايم بزرگ شد و بخش عاشقانه «عين‌القضات» شكل گرفت.
سازنده فيلم سينمايي «حكم» با اشاره به وجوه تصويري رمان‌هايش گفت: كشف غريبي بود، واژه‌ها تركيب مي‌شدند و تصوير مي‌ساختند، تصويري كه شايد به چشم نيايد ولي ذهن مي‌بيند، تصويري كه آميخته از واژه‌هاست دنياي واژه‌ها كمك مي‌كند به زاده شدن تصوير و با ذهن ديدن بسيار با چشم ديدن تفاوت مي‌كند.
در ادامه جلسه پرسش و پاسخ برگزار شد و كيميايي در خصوص اين كه چقدر حوادث روايت شده در رمان «جسدهاي شيشه‌اي» تجربه خود اوست، گفت: مقداري تجربه، و بيشتر شنيده‌هايم از كساني كه زندان رفته‌اند و يا در دل حوادث بوده‌اند.
* تكليف نسل من با ديجيتال روشن نيست
او در پاسخ به پرسش در رابطه با سينماي ديجيتال گفت: تكليف نسل من با دوربين ديجيتال مشخص نيست، نمي‌دانم آيا آبي كه در اين دوربين مي‌بينيم آبي است يا شكل آبي است من در غير ديجيتال آبي را آبي و سبز را سبز مي‌بينم.
يكي از خوانندگان رمان «جسدهاي شيشه‌اي» نيز از كيميايي در رابطه با كوتاه بودن نقش «رضا» پرسيد و او پاسخ گفت: زيرا در زندگي خودم هم رضا همين قدر كم بود و همين طور سريع آمد و رفت.