پايان تعطيلات نوروزي بدون اكران فيلم كمدي
مهر - شايد اين اولين سالي است كه هيچ فيلم كمدي بمفهوم مطلق در برنامه روزهاي نخست اكران نوروز سينماها گنجانده نشده است.
نمايش فيلم كمدي در ايام تعطيلات نوروز و اعياد وحي منزل نيست اما طبق يك دستور نانوشته تقريبا در همه ادوار متوليان امر به اين قبيل آثار در چنين مناسبت‌هايي عنايت ويژه داشته‌اند.
تنها فيلم كمدي نوروز پوپك و مش ماشاالله (فرزاد مؤتمن) بود كه فيلم جديد مؤتمن ديرتر از بقيه فيلم‌ها روانه اكران شد كه چرايي اين نكته نيز بر من مشخص نيست. شايد هم براي مسئولان و برنامه‌ريزان محترم از قبل فروش بالا و رضايتبخش فيلم «پوپك و مش ماشاالله» مسجل بود و آنها مي‌خواستند با اكران كمي ديرهنگام اين فيلم، ميدان را براي رقبا خالي كنند. پوستر كاريكاتوري «پوپك و مش ماشاالله» علي‌رغم فرصت محدود براي تبليغات بسيار خوب طراحي شده بود، كاملا فضاي فيلم را بازتاب مي‌داد و واجد بداعت‌هايي چشم‌نواز بود، در حالي كه مواد تبليغي بقيه رقباي نوروزي فاقد اين امتيازات بودند.
در سينماي ايران اين كه يك فيلم بايد چه ويژگي‌هايي داشته باشد تا از شانس اكران نوروزي بهره‌مند شود، مشخص نيست. اكثر فيلم‌هاي نوروزي امسال هيچكدام حداقل با متر و معيارهاي رايج پيشين اكران نوروزي، درست انتخاب نشده بودند.
فيلم هيچ (عبدالرضا كاهاني) علي‌رغم همه امتيازاتش از جمله سطح بالاي بازي‌ها و سوژه تفكربرانگيزش، با هيچ چسبي به اكران نوروز نمي‌چسبيد. در طراحي پوستر هيچ سعي كرده بودند تا اين فيلم را يك فيلم كمدي جلوه دهند در حالي كه هيچ فيلمي است بشدت تلخ كه قصه اش در فضايي تيره و ماليخوليايي روايت مي‌شود و اصلا حال و هواي شادي ندارد. خودتان را بگذاريد جاي كساني كه با مشاهده پوستر «هيچ» با اين ذهنيت كه به تماشاي يك فيلم كمدي خواهند نشست بليط خريده و وارد سالن نمايش مي‌شوند اما عملا خود را با يك فيلم روشنفكري متعلق به ژانر اجتماعي - و البته به زعم من سياسي - روبرو مي‌بينند!
طهران ، تهران (داريوش مهرجويي / مهدي كرم‌پور) هم فيلم كمدي محسوب نمي‌شود و اگر چه زمان رخداد اصلي اپيزود اول - روزهاي آشنايي- لحظه سال تحويل و زمان ماجراهاي بعدي ايام نوروز است اما انتخاب اين مقطع زماني، نمايش «طهران، تهران» در ايام تعطيلات سال نو را توجيه نمي‌كند.
به رنگ ارغوان (ابراهيم حاتمي‌كيا) و عيار 14 (پرويز شهبازي) هم هر دو فيلم‌هاي شادي نيستند و هر چه فكر مي‌كنم متوجه نمي‌شوم كه اين آثار مهم و قابل اعتناء سينماي ايران با چه توجيهي سر از اكران نوروز در آورده‌اند؟
با اين وصف دو فيلم تسويه حساب (تهمينه ميلاني) كه گرچه فيلم تلخي و اندوهباري است اما حرف خود را در قالب كمدي مي‌زند و به زيور طنز مي‌آرايد تا لحظات مفرحي را براي بينندگانش رقم زند و همچنين سلام بر عشق (اصغر نعيمي) يك ملودرام معمولي با تمام ويژگي‌هاي محصولات تجاري و عامه‌پسند پويا فيلم است، با وجود اين كه كمدي نيستند لااقل در سرگرم كردن مخاطبانشان موفق‌اند و از اين رو مي‌توان تا حدودي انتخاب اين فيلم‌ها براي ايام نوروز را موجه دانست.
متاسفانه بعلت قلت توليد فيلم‌هاي مناسبتي در سينماي ايران ما عادت كرده‌ايم كه به صرف وجود يك صحنه - و در مواردي حتي فقط يك ديالوگ - براي ارائه محصولات اين سينما در برخي ايام پيشقدم شده و توجيه بتراشيم!
نويسنده: شهرام خرازي‌ها